Valor Mortis Hands-On Preview: Cyberpunk-wolkenkrabbers loslaten voor Body Horror en Buboes

De late 18e en 19e eeuw lijken nog steeds veel onbenut potentieel voor games te hebben, en de ontwikkelaars van One More Level lijken deze trend te hebben opgemerkt, want ze hebben ons meegenomen naar een door pest geteisterde versie van het Napoleontische tijdperk voor hun nieuwe soulslike Valor Mortis. Er is een demo beschikbaar als je het spel zelf wilt testen, maar op Gamescom kregen we de kans om meteen vanaf het begin van het spel te duiken, waarbij we de beweging, gevechten, het verhaal en de wereld bewonderden.

Valor Mortis verschilt op veel manieren van de laatste twee games van One More Level, maar op andere vlakken lijkt het sterk op Ghostrunner en zijn vervolg. Het is een lineair spel, niet bedoeld om urenlang te duren, maar het heeft een soulslike-structuur, met lampen die je aansteekt als je belangrijke checkpoints bereikt, valuta om te verzamelen waarmee je je gezondheid, uithoudingsvermogen, schade en meer kunt upgraden. Er zijn ook lastige vijanden en lastigere bazen, met de nadruk op een parermechanisme die je one-shot kills kan geven, zoals je zou verwachten van de Ghostrunner-games.



Gevechten zijn vrij eenvoudig in Valor Mortis. Je hebt snelle en sterke aanvallen, moet je ontwijkingen en slagen balanceren met je uithoudingsmeter, en natuurlijk kunt je pareren om de houding van een tegenstander te breken. Dingen als magie, stealth en vuurwapens voegen een extra laag toe, maar zijn secundaire toevoegingen aan het gevechtssysteem in plaats van dingen die het definiëren. Het draait eigenlijk allemaal om parades en stoten. Wanneer je moet toeslaan, wanneer je moet verdedigen. De parry-timing is iets royaler dan in Sekiro: Shadows Die Twice, maar je kunt nog steeds vrij gemakkelijk worden verslagen als je je parries tegen sterkere vijanden verpest. Het is ongelooflijk bevredigend om het tegen meerdere vijanden op te nemen, ze uit te lokken om één-op-één tegen je te vechten, hun houding te breken en ze af te maken met bloederige kill-animaties. Als je het ritme eenmaal op gang krijgt, zoals in Ghostrunner, voel je je als een actieheld die tussen kogels door schiet, het gevecht in duikt, een paar tegenstanders neerhaalt en vervolgens de laatste vijand in een groep uitschakelt.

Het grootste verschil, en een van de belangrijkste aanpassingspunten die ik nog steeds heb in Valor Mortis, is dat de beweging en het momentum veel trager zijn dan in Ghostrunner. Er is lang niet zoveel focus op parkour en springen tussen verschillende gevechtsarena's, vanwege de setting van het spel, maar nu vijanden gezondheidsbalken hebben en je een gebied meerdere keren moet verkennen voordat je verder gaat om alle routes vooruit te openen, wordt het lastiger om dat aangeboren coole gevoel als speler als Ghostrunner zo moeiteloos te krijgen. Je bent geen superkrachtige android in Valor Mortis, maar een man die uit de dood is teruggebracht door een mysterieuze plaag, en de gameplay weerspiegelt dit, maar het voelt wel alsof het momentum in de gameplay van de Ghostrunner-games iets was wat One More Level uitstekend heeft bereikt.



Valor Mortis heeft misschien niet de beweging van de vorige One More Level-games, en het gevecht is een aanpassing, maar het schittert duidelijk in het verhaal en de setting. Valor Mortis streeft hoger dan beide Ghostrunner-games in het leveren van een verhaal dat je grijpt en een wereld creëert die het verkennen waard is, in plaats van een centraal verhaal dat het waard is om te volgen. We hebben niet lang genoeg gespeeld om te zien hoe het verhaal vorm krijgt, maar er was zeker genoeg intrige om ons te motiveren om in oktober door te spelen. Napoleon (gespeeld door Vincent Cassel) spreekt tot ons als Cortana in Halo, en verschijnt af en toe om ons te motiveren alsof we aan het front staan. Een mysterieuze dokter die ons meesleept uit een mislukte ontmoeting met een body horror-baas. Een plaag die door de Franse regimenten raast, vriend tot vijand maakt, maar ons bewustzijn intact laat. Er zijn veel draden om aan te trekken in Valor Mortis ' verhaal, en het zal een geweldige motivatie zijn om door te gaan als ik dood na dood tegen de bazen van het spel moet vechten.

Na slechts een uur met Valor Mortis is het moeilijk om een beslissend oordeel te vellen. De beweging en het gevecht zijn niet zo direct boeiend als Ghostrunner, maar het vinden van de ritme van pareringen werd alleen maar beter met de tijd, en ik kijk ernaar uit om het ritme van dit spel te leren. Het is een gedurfde nieuwe stap voor One More Level, een stap die een unieke, intrigerende setting biedt en enkele van de beste kenmerken van de ontwikkelaar uit eerdere games.